ریچارد میل در ۲۵ سالگی ساخت وفادارترین جامعه لوکس ساعت مچی
از مجموعه دارانی که «جرأت» خرید مدل های اولیه را داشتند تا نسل جدیدی که مجذوب افراط فنی و داستان سرایی احساسی شده اند، بیست و پنجمین سالگرد ریچارد میل کمتر درباره نوستالژی و بیشتر درباره فرهنگی است که این برند پیرامون نوآوری، ریسک و تعلق خاطر ایجاد کرده است.
$listItemNav$
در ساعت سازی لوکس، سالگردها معمولا در مجموعه ای از میراث، شامل عکس هایی با تن قهوه ای، اشاراتی به موزه ها و شاید یک رنگ صفحه یادبود که از آرشیوها احیا شده است، ارائه می شوند. ریچارد میل، همانطور که انتظار می رود، رویکرد متفاوتی دارد.
بیست و پنج سال پس از عرضه اولین ساعت های این برند، الکساندر میل — که اکنون به عنوان مدیر فروش یکی از چهره های اصلی هدایت آینده شرکت است — کمتر درباره میراث و بیشتر درباره حرکت رو به جلو صحبت می کند. او می گوید: «ما همیشه می خواهیم ایده های جدیدی ارائه دهیم. هرگز فقط به این اکتفا نمی کنیم که بگوییم: «این مدل خیلی خوب کار می کند، بیایید فقط همین کار را انجام دهیم و دیگر ریسک نکنیم.»»
او می گوید این غریزه همان چیزی است که یکی از غیرمعمول ترین جوامع ساعت سازی مدرن را به هم پیوند داده است: مجموعه دارانی که ممکن است از نظر اجتماعی، حرفه ای یا جغرافیایی اشتراکات کمی داشته باشند، اما در ریچارد میل، اشتیاق مشترکی برای آزمایش می بینند.
در سال های اولیه، قبیله کوچک تر و مشخص تر بود. اولین قطعات از نظر بصری و مکانیکی چنان رادیکال بودند که خرید یکی از آن ها نیاز به اعتقاد راسخ داشت. میل می گوید: «باید جرأت می کردی. این برندی بود که هنوز همه چیز را برای اثبات داشت.» در نتیجه، او به یاد می آورد که مشتریان اولیه، به طور مساوی هم خبره و هم ماجراجو بودند.
جامعه ای مبتنی بر کنجکاوی
دو دهه و نیم بعد، ریچارد میل به یک پدیده لوکس جهانی تبدیل شده است، اما میل معتقد است که روانشناسی علاقه مندان به آن به طرز شگفت آوری ثابت مانده است. او می گوید: «مردم هنوز هم از ما انتظار آن تکنیک افراطی را دارند. هر سال این هیجان وجود دارد — «ریچارد میل حالا چه چیزی را می خواهد معرفی کند؟»»
خود ساعت ها به طرز چشمگیری گسترش یافته اند. در حالی که سال های اولیه، چشم اندازی کاملا مشخص از ساعت سازی فوق فنی را بیان می کردند، مجموعه امروز از قطعات ورزشی فوق سبک تا پیچیدگی های پیچیده و پروژه های مشارکتی را شامل می شود. میل می گوید: «انتخاب ما آنقدر گسترده شده است که اکنون تعریف یک نوع مشتری غیرممکن است.»
آنچه طرفداران ریچارد میل را متحد می کند، شیفتگی به فرآیند است. در طول بحث ما، الکساندر میل بارها به زبان توسعه بازمی گردد: سال ها به برنامه های تولید اضافه شده، صدها قطعه دست ساز، حرکاتی که حول محدودیت های ورزشی طراحی شده اند که دیگران ممکن است هرگز سعی در حل آن ها نداشته باشند.
به عنوان مثال، ساعت RM 41-01 را که اخیرا با الهام از فوتبال ساخته شده است در نظر بگیرید، ساعتی که میل آن را به عنوان تمرینی برای ارتقای استانداردهای شرکت به حداکثر ممکن توصیف می کند. این برند به جای شروع با یک پیچیدگی بزرگ و تطبیق آن با اشکال ساده تر — روش سنتی ریچارد میل — با یک عملکرد زمان بندی کاربردی متناسب با فوتبال شروع کرد، سپس یک توربیلون و استانداردهای دقیق تر پرداخت را به آن اضافه کرد. موتور حاصل شامل حدود ۶۵۰ قطعه است که همگی با دست پرداخت شده اند.
برای میل، تلاش وسواس گونه ای که این برند برای هر ساعت صرف می کند، در چگونگی درک ارزش توسط مشتریان نقش اساسی دارد. ریچارد میل مدت هاست که کدهای محتاطانه لوکس سنتی سوئیسی را رد کرده است؛ هیچ جای پنهانی در این ساعت ها وجود ندارد. «پدرم هرگز نمی خواست موتور ساعت قابل مشاهده باشد. ساعت بلافاصله تکنیک را فریاد می زند.»
چرا ریچارد میل هنوز اختلاف پذیر دارد؟
دقت و تلاش آشکار این برند، رابطه مجموعه داران با قیمت گذاری را نیز شکل می دهد — موضوعی اجتناب ناپذیر در این دسته از آثار که اکنون برخی از قطعات با قیمت های فوق العاده ای عرضه می شوند. میل اصرار دارد که گفتگو به ندرت صرفا بر روی هزینه متمرکز می شود، زیرا خریداران کار و زحمتی که برای آن کشیده شده را درک می کنند. او می گوید: «نحوه تعیین قیمت های ما دقیقا از میزان کاری که پشت آن اثر انجام شده است، پیروی می کند.»
نکته مهم این است که او نمی خواهد ساعت ها مورد قبول همه قرار بگیرند. او می گوید: «محصولات ما همچنان مورد اختلاف هستند. من خیلی نگران روزی خواهم بود که همه بگویند: «ریچارد میل کاملا فوق العاده است.» ما باید چیزی بسازیم که از درونمان سرچشمه بگیرد.»
از بسیاری جهات، این تنش جوهره این برند است: اشیاء بسیار مهندسی شده ای که هنوز واکنش های احساسی را برمی انگیزند. مشتریان ریچارد میل لزوما به دنبال اجماع نیستند. آن ها یک دیدگاه را می پذیرند.
شرکا، نه تاییدیه ها
همین فلسفه بر شرکا و مشارکت های این برند نیز حاکم است. برخلاف خانه های لوکس که با بازدهی فصلی از طریق تاییدیه های افراد مشهور فعالیت می کنند، ریچارد میل روابط طولانی مدت ریشه دار در ارزش های مشترک را ترجیح می دهد. «تلاش» و «وفاداری» کلماتی هستند که میل اغلب از آن ها استفاده می کند.
این شرکت فهرست آرزوهای استراتژیک ورزشکاران یا هنرمندان را بر اساس دسته بندی تهیه نمی کند. مشارکت ها از طریق برخوردها، شیمی و احترام متقابل پدیدار می شوند. او می گوید: «نود و نه درصد از شرکایی که داشته ایم از زندگی ما آمده اند و ما را با کسی به هم رسانده اند.»
این توضیح می دهد که چرا شرکای ریچارد میل — از بابا واتسون گرفته تا مک لارن — اغلب کمتر احساس می کنند که در حال انجام فعالیت های بازاریابی هستند و بیشتر شبیه امتداد جهان بینی این برند.
آخرین نمونه، ایلیا توپوریا، قهرمان شکست ناپذیر UFC و اولین ورزشکار ورزش های رزمی است که به فهرست ریچارد میل پیوسته است. این همکاری که در مارس ۲۰۲۶ اعلام شد، دقیقا منعکس کننده ویژگی هایی است که میل توصیف می کند: نظم، وسواس به آمادگی و شدت احساسات.
فراتر از خود ساعت
با این حال، شاید برجسته ترین جنبه فرهنگ ریچارد میل، جنبه ای باشد که از بیرون کمتر دیده می شود. با وجود تولید برخی از دست نیافتنی ترین ساعت های جهان، میل اصرار دارد که خود برند باید حس آزادی و باز بودن داشته باشد. او می گوید: «هر کسی می تواند وارد یک بوتیک شود و در مورد برند صحبت کند. چه توانایی مالی داشته باشد چه نداشته باشد، همیشه مورد استقبال قرار خواهد گرفت.»
این روحیه برابری طلبی به رویدادهای خصوصی شرکت نیز سرایت می کند، برای مثال، کلکسیونرهای توکیو ممکن است عصرها را با مشتریان هنگ کنگی، ورزشکاران و مدیران بگذرانند و بدون فشار فروش یا طراحی رقص، با هم معاشرت کنند. میل می گوید: «ما هیچ لحظه ای نمی خواهیم بگوییم: «حالا وقتش است که کیف پولمان را بیرون بیاوریم». این فقط در مورد گذراندن وقت با هم و لذت بردن از زندگی است.»
